Last sem – thesis proposal. Ok naman ang lahat. Kahit na wala kami masyadong meetings, na-survive ko naman bilang proposal lang naman yun. Kumbaga, chapter 1 lang naman ng thesis yung binuno ko. Actually kapag may topic ka na, masaya ka na eh. Ang naging problema ko na lang eh yung framework ko na, na-approve naman kasi may pinaghugutan ako nun. Ang nakakatuwa lang sa framework na ginamit ko – CIPP model, eh as in kitang-kita na yung magiging flow ng pag-aaral.

Last time kasi eh nag-email ako sa adviser ko tungkol sa mga na-accomplish ko na. Akalain mong prinint niya ito at talaga namang inisa-isa sapag-uusap namin yung mga pinagsasabi ko sa emall. Sabi ko lang naman, tapos ko nang interview-hin/ fgd lahat ng ka-majors ko. Nakapag-survey na rin ako sa kanila gayundin naman sa ilang estudyante mula sa iba’t ibang kolehiyo sa UP. Na-interbyu ko na yung tagapangulo ng dept namin.Naibigay ko na yung request letter sa cal 101 para sa mga kailangan kong datos bagamat busy pa si kuya p kaya hindi ko pa ito nakukuha. Nakuha ko na yung mga silabus. Nakakalap ng datos patungkol sa interbyu kay jose ma. sison na may titulong state of UP activism. Nakatuklas ng isang blog ng isang taga-UP patungkol sa pagiging aktibista niya – sa ibang aspekto. At kahapon, maaga akong pumasok para kuhanin yung datos sa dept namin. I therefore conclude: magastos at matrabaho talagang mag-thesis!

Tapos may pseudo-stalker pa na naku! Dedma. Im not interested. Nagbagong buhay na yata ako. At feeling ko nasa ibang dimensyon ako kahapon bilang naglilibot lang ako sa campus lalo na sa layb na wala naman akong nakuhang info. Kaya yung isang pagkanipis-nipis na libro – mas makapal paang kule, eh inout ko. Masabi lang na nakapag-out ng book. At kamustah naman, nagbasa lang ako nung para kay b dun sa layb namin. Wala eh. Natuyo na yata utak ko sa paulit-ulit na kababasa nung mga thesis.

Sabi ng adviser ko, masyado na raw akong maraming datos – nagsisimula pa lang ang sem. Nakakatuwa naman! At eto na, sinimulan na niyang ikritik/ paunlarin yung thesis ko. Una: topic. May problema daw sa title kasi lumalabas na dalawa yung aspektong pagtutuunan ng pansin. Oh no! Sabi na nga ba. Tinanong ko rin sa sarili ko yun eh. Samantalang nakailang revise din yun nung proposal days. At kahapon, ni-revise ulit. Yung framework, pinalitan din. Hindi na CIPP model. Kasi sinabi ko yung resulta ng interviews. Sa CIPP kasi, apat na aspekto yung pagdadaanan. Sa topic ko, kinailangan ko nung backgrpund ng ka-majors ko bilang sila ang pokus nung thesis ko. At mula sa realidad1, naiba ito pagtungo sa realidad2. Yun nga lang, akala daw kasi nung adviser ko na mga aktibista kami o malaki ang political involvement namin – ang tinutukoy niya eh kaming mga respondents/ pokus nung thesis ko.

Haixt! Akala daw kasi niya, aktibista ako. At akala rin niya, aktibista yung ka-majors ko. Eh kasi daw, nakikita daw niya ako sa kung anumang kaganapan. Ehehe. Napaisip ako dun ah. Well, well, well, actually patungo sana dun yung landas ko. May mga pwersa lang talaga na pumipigil sa akin para gawin yun. Dahil dun, binago niya yung framework ko kasi babagsak daw yung teorya ko nung malaman niyang hindi kaming lahat eh mga aktibista. Sabihin na lang nating malay kami at hello, iba naman kasi ang environment sa cal lalo na sa dept namin. Sabihin na nating marami ang aktibista. Next! Yung survey ko, pinapa-revise. OMG! Eh halos tapos ko na nga yun eh. Naka-100+ respondents na nga ako kahit na hindi pa nababalik lahat. Nakakahinayang na 2 pages kasi yun at more than 200 copies yung prinoduce ko. At kinakailangan ko pang mag-case study. Bonus part daw, mag-survey ako dun sa mga naging classmates ko/ nila dun sa limitasyon ko. Wooh! Sinu-sino ba sila? Sa pagkakatanda ko, kung hindi pa guma-graduate yung mga nakasabayan ko eh kami-kami lang din yun na majors ng dept. Woohla!

Sa medaling sabi, uulitin ko ang halos kabuuang thesis ko. Kasi naman, nung unang consulatation ko, pinaaprub ko lang yung balangkas tapos sinabi sa akin yung mga method na kailangan kong gawin na ginawa/ nagawa ko na. Yun nga lang…. read: revise! Sabi na nga ba, mali ang lumalakad nang solo na walang basbas ng adviser. Kasi super madedelay ang mga bagay-bagay kung hihintayin ko ang basbas. Alam mo naman ako, mainipin/ maikli ang pasensya sa maraming bagay.

Ngayon alam ko na ang feeling nang ma-reject. Ahaha. Parang hindi pa nare-reject sa buong buhay oh? Baka kasi hindi ko lang sineseryoso yung pagka-reject. Kung na-reject man ako dati. Ano ba yan, parang goods na inihiwalay sa karamihan. And speaking of rejection, nagtext sa akin yung bf ni friend kahapon din na lagi na lang daw siyang nire-reject blah blah blah. Ang haba kasi nung texts. Eh naman! Hindi kasi ako sanay sa mga madramang text. Kaya habang binabasa ko yun eh tawang-tawa ako. Sorry ah. Pinipigilan ko ngang humagalpak kasi mag-isa lang ako kahapon sa campus habang binabasa yun. Baka sabihin nung mga nakakakita na nababaliw na ako. At napagtanto ko na parang nakakabaliw nga ang mag-isa. Natatawa nga ako sa sarili ko kahapon nung lumapag ako sa campus. Sabi ko sa isip ko, ang dami talagang klase ng estudyante at iyon ay batay sa mga nasasalubong ko. May sosyal, may weird, may emo, may parang wala lang, may sobra kung pumorma, etc… at may simple lang… katulad ko. Bwahaha! Nakakaloka lang kapag nakakasalubong ako nung mga estudyanteng kinakausap yung sarili o di kaya’y bigla-biglang tumatawa. Well, well, well, ganun talaga.

OMG! Nakakabaliw talaga ang thesis. Kainis! Hay, that’s life. Thesis life. Buti nga habang maaga ni-reject na. Kung rejection ngang maituturing yun. Kahit papaano, may weeks pa ako para kumalap muli ng mga datos bago magpalit ng taon. Geez, akala ko maliwanag na ang lahat. Yun pala, hindi. Tinatamad pa naman akong mag-transcribe nung interviews. Ang sakit sa ulo! Paulit-ulit ang play-pause. Play-pause. Rewind. Fast forward. Hibernate. Ehehe tinamad na. Parang mas gusto kong unahin yung acknowledgement. Ahaha. Ang dami ko kasing gustong sabihin at pasalamatan at patamaan.

Me: di ba may pinipirmahan dun? Anong ipipirma ko?

Padir: kahit ano. Si… nga ginagaya lang pirma ko.

Me: (nag-sample ng pirma).

Eto na yung eksena sa cl. Pagpasok ko:

Guard: ma’am, ano po yun?

Me: magpapadala po.

Guard: (kumuha at pumilas nung form. Inilapag).

Me: eto po yun? (tinutukoy ko yung form. Nilapag lang kasi sa harap ko. Akala ko scratch paper eh. Ehehe. Finill-up-an ko yung form at kinopya mula sa papel na sinulatan ni padir yung full name at address nung padadalhan. Take note: pangalan ng tatay ko yung sinulat ko. Tapos kailangan pa palang i-indicate yung birthday. Eh hindi ko alam yung year kung kailan pinanganak tatay ko. So nag-tsamba na lang ako – 1956. (at tama naman pala). Nakalagay sa baba nung form, signature above customer’sname. (Omg! Name ni father. Pirma kuno).

Guard: (sumenyas sa isang staff. Tumayo yung staff).

Staff na guy: (kinuha yung form.) may id po kayo ma’am?

Me: ay! Wala po.

Staff: sa susunod ma’am, magdala po kayo ah.

Me: (tango).

Staff: magkano po ma’am?

Me: P* po.

Staff: (kinuha yung pera). I rec eived P*. P*po ma’am yung bayad.

Me: (binigyan ng P*)

Stff: (tinype yung mga sinulat ko sa computer. Geez, ireregister pala yun sa computer nila). Prescillano pangalan n’yo ma’am? (Prescillano kasi pangalan ng tatay ko).

Me: (parang gusto kong mahimatay. Kailangan panindigan ang ginawa). Opo (nahihiyang sagot).

Staff: (nag-type ulit)

Grabeh na toh. Hiyang-hiya talaga ako. Super nakatungo na nga ako kasi baka magtanong ulit yung staff na guy. Di ba kasi may birthdate dun? Yung name ng tatay ko, malamang panlalake yun. Pero pwedeng makalusot. Malay ba niya kung yun talaga yung pangalan. Eh may birthdate nga. So baka iniisip niya na 1956? Sa itsura kong toh, mukha ba akong pinanganak ng 1956? Badtrip talaga! Gusto ko na ngang mag-walk-out. Super nakatungo ako na kunwari binabasa yung poster na nakadikit sa may gilid sa baba nung kinatatayuan ko. Gusto ko na ngang sabihin na yung mga detalyeng nakalagay sa form eh sa tatay ko kaso kasi baka hanapan nila ako ng dahilan kung bakit. Bakit nga ba? Ewan. Sabi kasi ni padir eh gamitin ko yung pangalan niya. Stunned!

Staff: (Nagta-type pa). Ano pong trabaho n’yo ma’am?

Guard: (Umepal) Ano daw pong trabaho n’yo ma’am?

Xox! Ano bang sasabihin ko? Work ni padir o yung ako na wala pa naman? Sasabihin ko sana: pwede bang bawiin yung form?

Me: student po.

Staff: student ma’am?

Guard: student daw.

Staff: (tinype).

Imagine, 1956 ang year of birth na nakalagay sa form at student pa rin? Well, why not?! Kaso kasi, hindi na talaga credible eh. After nun, ibinigay yung form sa akin at sinuklian ako. Pagkalabas ko nung cl, para akong lost! Iniisip ko kasi, hindi naman importante yung name tsaka details nung sender. I mean, kailangan lang yun kasi yun yung isusulat nung receiver para makarating sa kanya yung pera. Pero ang importante talaga dun eh yung name ng receiver. Dapat tama ang spelling. Kasi minsan, maiba lang ng isang letter or magkulang o lumabis ng isang letter, maaaring magkaproblema na dahilan para hindi kaagad ibigay sa receiver yung ipinadala sa kanya.

Hindi naman toh yung first time ko na magpunta sa mga ganung money ekek. Kapag pumupunta kasi ako sa mga ganun, ang ginagamit ko eh pangalan ko mismo at hindi iba. First time ko tong ginawa at hindi ko na toh uulitin. Swear! Pwede naman kasi talaga yung pangalan ko. Nabangag-bangag lang talaga ako sa super stressful na mga pangyayari mula pa kaninang madaling-araw (ahaha. palusot?) Nakakahiya lang kasi last time sa cl na yun ako nagbayad nung bill namin sa telephone. Uggh! Sana kung pupunta man ulit ako dun, hindi nila ako matandaan sa pangalang hindi naman ako. Isang malaking sorry! Yung iba kasing money ekek, masyadong mabusisi at maproseso kaya dun na lang sa cl para hindi masyadong kumplikado. Siguro nawindang sa akin yung staff dun lalo na nung ine-enter niya yung details na pinaglalalagay ko?

Eto na: super hindi ko talaga ramdam ang pasukan ngayong sem. Sa katunayan, para ngang ang haba ng sembreak ko kaya super duper excited na akong pumasok kahit na yung papasukan ko eh hindi naman regular class. Eto seryoso. Pagkatapak ko sa campus kanina, siyempre maaga akong nakarating, mga before 8:30 yata kahit na 10-11:30 pa yung klase ko. Sumabay kasi ako kay madir at sa central kami bumaba. Kaya rin ako maaga eh dahil sa balak ko kasing asikasuhin yung evaluation ko sa cal 101 at itanong ang mga bagay na may kinalaman sa tesis at sa pag-graduate. Anywayz, yun nga. Habang naglalakad ako papunta sa cal, para akong naiiyak. Deep inside para na talaga akong umiiyak kasi nakaramdam ako nung parang hindi na ako belong sa campus. Yung tipong, oo sige sabihin na nating “nasa UP pa rin naman ako ah”, pero kasi nandun yung feeling na parang invisible ka. Invisible sa paraang, tila nnagre-reflect lang yung gawain ng isang tipikal na estudyante like pagmamadali/ pagpapa-late na hindi ko naman na magagawa? Yung nandito ako oh, pero parang wala lang. Feeling ko kasi pumapasyal na lang ako sa campus. Ahaha. Na feeling ko, sa sem na toh, kahit na graduating na ako eh parang graduate na ako. Wala na akong papasukang GE subjects, majors, minors, electives, wikang banyaga subjects, local lang. subjects, PI, etc. Lalo na ngayon na ang halos lahat ng blockmates ko sa unang kurso ko eh grumaduate na nitong october. At naisip ko rin na siguro, kailangan ko nang masanay na mag-isa. Sa mga nakaraang sems kasi, madalas na sa bawat lugar na puntahan ko sa campus, may kasama akong friends/ friend. Eh ngayon, mayroon naman kaso mga ka-batch ko sa kurso ko ngayon na ang nakakalungkot, hindi ko sila madalas na makakasama kasi nga halos wala na akong papasukan. Papasok lang ako kapag may kakalapin akong datos. As in wala nang lecture/ discussions na magaganap kasi nga tesis na lang ako.

Ang daming nangyari kanina. Pumunta ako sa cal101 para nga asikasuhin ang dapat asikasuhin. Tumambay sa dept.Nagpa-countersign ng id. Tinignan yung tesis na kasama sa rrl ko. Pinasukan yung klase ng 10am, na yun pala eh walang class at sa monday na kami papasok bilang orientation naman yun sa mga magtetesis ngayong sem. Tapos nakakabadtrip ang rob. Talaga namang nagpapakita sa akin sa dept. kapag enrollment. Eh nandun yung ka-majors/ friends ko tapos niyaya nila ako na magpunta sa cal lib. Iniisip ko nga nun na sumunod na lang kasi nandun nga si rob sa labas ng dept. at mukhang kailangan niya ang tulong ko. Ahaha. Kaso napag-isip-isip ko, baka isama lang niya ako sa listahan ng mga gurlash niya. Ahaha. So huwag na lang. Dedma.

Ang saya ng kwentuhan portion na kasama ang ka-majors/ friends. Sila ang aking batchmates! Batch 2010. At dahil ayoko pang umuwi kasi kailangan may magawa akong makabuluhan sa pagpasok ko so sumama ako sa isang friend ko (kami pala) patungo sa eduk. Eh may class pala sila. Ang sipag kasi nung prof. na prof. ko dati sa elektib. Nakita ko pa nga at nginitian yung prof. ko sa elektib nung makita ako. So kwentuhan na lang kami ni… sa labas ng room. Then naghanap ng bakanteng room para naman hindi kami nakatayo. After nung class, umalis na kami at sinamahan si… patungo sa NIP. Pero bago kami makalabas ng eduk, nakita ko yung dalawang medyo kakawentuhan kong guyz sa elektibs ko dati – last sem, at last last sem kaya kinawayan at ngnitian ko din sila.

Naghintay kami ng toki at nakakatawa ang eksena sa toki. Basta ang nangyari, isa sa amin ang hindi nakasakay kasi hindi siya magkasya kahit na anong pilit. Ehehe. At iba na pala ang dinadaanan ng toki papuntang NIP. Sorry naman! Last year 2^nd sem pa yata ang huling punta ko dun bilang dun ang class ko sa physics. At dahil sa may class si… at nagugutom na ako, umalis na lang ako. Sakay ulit ng toki. Actually, dapat sa math building ako magla-lunch. Take note: past 1pm na yun. Kaso naisip ko na may dapat akong gawin sa dept. so dapat sa malapit na lang. Kaya ang nagyari, sa katag din ako bumagsak. At super nagulat naman ako kasi nandun si… (siya yung naiwan sa toki). Ang bilis kasi. Nilakad lang daw niya at tapos na siyang kumain. Eh ako nga nag-toki pero naunahan pa niya ako. Order ako. Kain. After nun, punta kami sa main lib. Sa archives ako. Siya sa may filipinana serials - para matulog. Ahaha.

Archives. Siyempre binasa ko yung tesis nung adbayser ko sa tesis. Yung teorya niya kasi, yun din yung gagamitin kong teorya. At super nabilib naman ako kasi nung binasa ko yung profile nung adbayser ko, omg! Geek all the way. Alien kung alien. After kong mabasa yung tesis, punta naman ako sa filipinana. Hay naku! No service yung nakapaskil sa may pinto. So hinintay ko na lang yung text nung isa ko pang friend kung anong call number at title nung book. May favor kasi siya at sa soc sci ko hihiramin yung book na ipinapahiram niya sa akin. Eh kaso nga super nagloloko yata ang globe. Mahirap na ngang maka-send ng messages, late pang dumarating ang messages. Kaya tinext ko na lang siya na punta muna ako sa dept at babalikan na lang ako sa main lib. Time check: 3pm na yata yun.

Sa dept. nagkakagulo ang profs. Yung isang prof. kinausap ko kung pwedeng mainterbyu pero hindi ngayon. Busy daw kasi sila ngayong week. So next week. Mga 3pm or 4pm onwards. At manood daw ako ng imbestigador kasi nandun siya at ang topic eh sakop ng tesis ko. Uwkie! Then tinanong ko si ate… at hiniram yung listahan ng skeds. Tinignan ko sked nung adbayser ko. Shoot! Wf 2:30-4. Nasa cal. Punta naman ako sa cal. Haggard ang pag-akyat sa 4^th floor. Sumilip ako sa may pinto at nag-read my lips sa isang estudyante na friend ko rin naman. Naintindihan naman niya yata yung sinabi ko kaya tumango. Sabi ko kung si… yung prof. So hintay naman ako. Tapos naiinip na ako so dungaw ulit. At nung makita kong nasa may pinto na yung adbayser ko, wini-wish ko na sana lumingon sa akin. Eh hindi. So upo ako sa chair sa gilid. Then tayo ulit para sumilip. Hindi kasi ako makita. Walang ibang silipan kundi yung maliit na glass sa pinto. At dahil sa kaunti lang talaga ang pasensya ko sa paghihintay, malapit nang mag-4pm nun pero kasi nung sumilip ulit ako, narinig ko ang discussion na “una…” so ibig sabihin may pangalawa pa yun, and so on kaya ayun pumunta ako sa dept ulit. Akala ko kasi nandun yung friend ko - yung may favor. Sabi niya kasi papunta na siya dun nung time na hinihintay ko yung adbayser ko.

Sa dept. ulit. Wala si friend. Hintay ng kaunti. Feeling ko kasi dadaan naman sa dept. yung adbayser ko after ng class niya sa cal. Eh wala pa. So punta ako sa room niya sa taas. Wala daw sabi nung roommate niya na si… So dept. ulit. At dahil sa hindi na ako nakapagpigil, binalak ko na umakyat ulit sa cal eh kaso nasalubong ko ang adbayser ko sa mismong labas na ng cal. Sabi ko kung pwedeng magpa-consult. Naupo tuloy kami sa sementadong bangko sa tabi. Usap hanggang 5pm yata. At dahil sa sinabi ko na siya lang yung ipinasok ko kasi nga tesis, eh magiging mabait daw siya. Hindi na daw niya ako papapasukin. Email at text na lang daw. Hindi kasi siya nagre-reply sa emails at text ko kaya tinanong ko kung nare-received ba niya mga email at text ko. Oo daw. Nagulat daw siya nung mag-text ako, wala daw kasing pangalan at first day pa lang ng klase eh magpapa-consult na. Ehehe. In short, parang bakasyon na naman ako nito! Ok na yung balangkas ko so pwede na akong mag-start.

After nun, punta ulit ako sa dept. baka kasi nandun na si friend. Eh wala. So alis na ako, nang makita ko siya sa labas ng fc. Sabi ko nga buti nakita ko siya. Yun pala nagtext siya sa akin na nandun siya. At dahil sa nagloloko ang globe, wala akong na-received na text. Na-received ko ang texts niya nung nasa byahe na ako pauwi sa amin.

And then, usap-usap. Hinihintay niya si (prof) kasi sabi daw nito sa text na nandun ito ng 4pm. At dahil sa past 5pm na, sabi niya daan daw muna kami sa dept. at sabi dun, may sakit daw yung prof. sabi ko nga, ibig sabihin pala, naghihintay siya sa wala? Ehehe. Kaya yun. Uwi na ako. Si friend eh magma-mcdo muna tapos sm. So sumabay na siya sa akin pa-philcoa-jollibee. Gusto ko nga siyang samahan sa mcdo kaso magsi-6pm na. Eh dala ko yung gadgets na pang-interbyu sana. Para kung sakali mang may ma-on the spot na iinterbyuhin eh ready ako. Anywayz, bitin yung kwenuhan namin friend. Next time.

Sa byahe. Nung malapit na ako sa may amin, tinext ko si padir kung nasa bahay na ba? Kasi baka nandun pa sila sa biznez namin. Ehehe. Tinanong kung nasaan na ako hanggang sa tinext ako ni kafatad na mauna na daw ako kasi nasa… sila. Nagpapagasolina. Uwkie! Tapos ba naman, tinext ako na hihintayin daw ako dun sa gasolinahan. Bilisan ko daw. Binilisan ko naman. Ang layo kaya nun. Parang AS to eduk. Naku habang naglalakad nga ako sabi ko kapag yung sasakyan wala dun sa gasolinahan, naku lang. Buti naman, nandun. Gtg!

Nakaka-stress ang mga pangyayari sa araw na ito pero masaya rin naman. Feeiing ko nga december na. Kahit na wala nang magre-required na manood nung ganto, ganyan, pupunta talaga ako sa campus. Ang dami kayang events kapag ganitong 2^nd sem. Sa ngayon, kailangan ko nang matapos ang tesis ko. Para kasing keri lang pero hindi ko alam kung saan magsisimula. Kung sabagay, kapag ganitong underload – OA sa pagka-underload, eh hawak ko ang oras at araw ng pagpunta ko sa campus. Ahaha. Kung pupunta man ako sa campus, bandang hapon na siguro. But wait! May “trip” ang friends ko: libutin at kainan ang lahat ng kainan sa UP. Parang last 2^nd sem ginawa na namin toh nung isang friend ko. Yun nga lang, hindi namin nakainan lahat ng kainan sa UP kasi lumabas na kami. Kainan naman sa katipunan at trinoma. Hindi nga rin lahat. At dapat pupuntahan namin ang lahat ng events kasi sabi ko last 2^nd sem ko na yun last year, eh hindi pala. Hindi pa nga ako nakakapunta sa UP fair eh. Pero eto na talaga ang last 2^nd sem ko. Hay naku lang talaga.

Nga pala, excited na ang members of the family next year. Mas excited pa sila sa akin. Naman! kung bakit? Next year.

Oh c’mon! Hindi ko alam kung maniniwala ba ako or what? Kasi ang tagal-tagal ko sa may likuran pero wala naman akong nakitang dodie. Sa may bandang kusina ko nga inayos yung mga damit na isasampay ko so matagal-tagal din ako dun. At wala talaga akong narinig na kakaiba or nakita man lang na dodie. Pero dahil sa sabi ni kafatad na mayroon daw at nakita niya, fine! Naging mapagmasid tuloy ako at medyo nabalot ng pagkatakot. You know naman, afraid ako sa dodie lalo na sa malaki. Kaya sabi ni kafatad, bumili daw ako nung pang-trap ng fly. Yung pandikit. Bili naman ako. At nilagay niya sa pwesto kung saan niya nakita yung dodie. After ilang oras ulit, tinawag ako ni kafatad at sinabing nakita na naman daw niya yung dodie. Ang nakakaloka, iniwasan daw yung trap at dahan-dahang umakpak dun sa tiles na parang boundary. Weird! Naisip ko na baka hindi dodie yun. Baka isang robot or something na ang goal eh makapagnakaw. Na tipong de-control ang galaw. Para kasing may utak eh. I mean, dati kasi may two dodies na nakapasok sa bahay namin. Kaya yun nakapasok eh dahil sa nabuksan ni madir yung parang metal na nakakonekta sa kanal. At super bibilis nung malalaking dodies na yun. Para bang hindi mailap sa tao. At napaka-aggressive nung mga yun. Yung kaning-baboy nga at ilang mga kaldero and such like eh pinagbubuksan at sinasadyang hagipin. Bagsakan talaga ang appliances sa kusina at sa may likuran. Pero itong strange dodie na tinutukoy ko eh hindi ko malaman kung saan galing dahil parati naman nang nakasarado yung parang metal at parang shy type at mahina ang pest na toh.

Hindi ko alam kung maniniwala ako kasi ang weird! Bakit si kafatad lang yung nakakakita dun sa dodie? Samantalang ang tagal-tagal nga nung nilagi ko sa may likuran pero kahit kaluskos man lang wala akong narinig. Para tuloy ito yung mga napapanood sa tv – the haunted house thing. Yung tipong they will challenge for example, two celebrities to explore or do something inside the haunted house. Siyempre the paranormal experts said that there is something in the house like spirits and such like. Ito namang mga celebrity, as they go inside the haunted house, naka-embed na sa isip nila na may something sa house so yung task na ipapagawa sa kanila eh hindi nila magagawa nang mabuti kasi nga once na may strange sounds silang narinig, iisipin nila na someone did it and it’s the something that the paranormal experts told them. They will think na spirits yung may gawa nun. Malay ba nila kung yung isang staff lang yung gumawa nung sounds na yun or yung hangin. Pero dahil nga sabi ng experts na may something sa house, eh maniniwala sila dun. Idagdag pa na sasabihin nila na may nakita silang something white na hindi nila ma-explain. At iyon ang magpapatibay sa takot nila na tama ang ang paranormal experts. So, to see is to believe?

Pero sabi kasi nung prof. namin sa math na tinake ko last summer, nag-share siya ng kwento. Batay sa pagkakaabsorb ko, there is this teacher daw that discuss something about the believing thing. Hindi ko na matandaan kung ano yun. Yun yata yung question ng teacher about God. Na sinasabi daw natin na may God pero wala pa naman daw nakakakita sa Kanya. Then one student stood up at sabi sa class, “sino na sa inyo ang nakita na ang sariling utak?” Then no one answered. The student pointed out na hindi dahil sa hindi natin nakikita, hindi na tayo maniniwala. Hindi ibig sabihin na hindi natin nakikita, walang ganun. Na sabi daw nung student, na hindi nga natin nakikita yung sarili nating utak pero alam natin na may brain tayo. I therefore conclude, believing doesn’t mean na kailangan nakikita mo?

Pero sabi naman sa pelikulang kung fu panda, yung master yata dun, yung turtle, sabi niya kay shifu na “you must belive.” Hindi kasi makapaniwala si shifu na isang panda na obviously eh mataba at walang alam sa kung fu ang magtatanggol sa bayan nila. Na sa huli, ito nga yung nagtanggol. At yung sa recipe portion, paniwalang-paniwala si panda na may secret ingredient dun sa soup yata yun according sa dad niya. Yun kasi yung itinitinda nila. And it turned out na inamin nung dad niya kay panda na wala naman palang secret ingredient sa soup. Ibig sabihin, buong akala ni panda na kaya masarap yung soup eh dahil sa secret ingredient na nilalagay dito. Na yun naman pala eh wala talagang secret ingredient.

At kung babalik kay dodie, sabi ko kay padir na maglagay na nung poison para mawala na si dodie kasi super nakakapraning ang pagkatakot ko. At nagawa na daw niya kaya baka kaya defunct na ang dodie. Yun nga lang, hindi namin alam kung saan. Kasi manghihina pa yun hanggang sa wala na. So kahapon, kahit medyo may fear factor na nagaganap sa akin eh medyo panatag na ako na wala na ang dodie na manggugulantang sa akin kasi sabi ni padir pinoison na daw niya ito. Kaya balik sa normal, nakapagluto at free na akong nakakalibot sa may likuran. Pero huwag ka, kinagabihan habang kami lang ulit ni kafatad sa bahay eh nakita na naman daw niya itong dodie. Weird talaga! Si kafatad lang ang nakakakita dito. O baka naman sa kanya lang talaga nagpapakita? Ibig sabihin, para pala akong si panda na sa kaso ko, paniwalang-paniwala na defunct na nga ang dodie na nalaman ko nung makauwi sina padir na ni hindi naman pala sila naglagay ng poison or something. Nagkataon lang na naniwala ako na naglagay na sila ng poison at napoison na ito.

Kaya kagabi talaga, sabi ko eh poisonin na ang dodie para makapaglaba na ako kinabukasan. At ginawa naman na yata ni padir. At nung tinanong ko kaninang madaling araw kung ano na nangyari, sabi ni madir wala na daw yun. Kaso hindi naman ako naniniwala kasi gusto kong makita na as in makita ko talaga na defunct na ito. Eh wala naman silang naipakita. Pero dahil sa parang panatag na naman ako na na-poison na ito dahil mukhang totoo naman na naglagay na ng poison eh nakapaglaba na ako. Ilang oras din yun. Wala naman akong nakita. Na sabi ni padir, yung poison daw eh nilagay niya sa ilalim nung kalan kung saan, medyo tabi lang ito ng pinaglabahan ko. At wala naman akong nakita. Late ko na kasing nalaman na dun pala nilagay yung poison pero wala talaga akong nakita at walang strange sounds. After ilang oras, itong si other kafatad eh nagpunta sa may likuran at may parang mabilis daw na kulay itim siyang nakita na mukhang yung dodie yung tinutukoy niya. Yung malaking dodie. So ibig sabihin, alive and kicking pa rin ang dodie? At kung alive and kicking ito, bakit hindi man lang ito nagpakita sa akin nung time na naglalaba ako at nagsasampay? Baka naman kasi nasa pseudo-attic namin ito at hindi pa bumababa nung time na yun?

Hay ewan. To see is to believe nga ba? Na kailangan makita ko muna ang dodie para mapatunayan ko na may malaking dodie talaga sa bahay bago ako magkanda praning-praning sa pag-iisip na mayroon nga? Or I must believe kahit na hindi ko pa toh nakikita? Kasi may mga nagpapatunay naman na mayroon nga.

Enrollment ng mga graduating kahapon. Wow naman! Graduating ang status ko last sem at ngayon, graduating na naman. Seryoso na toh. Nakakapanibago lang talaga ang enrollment na toh. Ngayon lang yata ako pumunta sa campus para magpa-enroll nang hindi maaga. Sa madaling sabi, after lunch na ako lumapag sa campus. Wala na naman na kasi akong problema. Wala nang dapat i-prerog/ i-cancel o di kaya nama’y i-petisyon o mag-confirm kung may madi-dissolved ba na subjects. Sa katunayan, ni hindi ko nga alam ang naging kalakaran sa CRS ngayon. Kung dati,o sabihin na nating madalas eh nababadtrip ako sa CRS sa maraming aspekto, ngayon eh parang wala lang. Ni hindi ko nga napansin na naka-3^rd run na pala. Basta naabsorb ko lang na natanggap ako sa kaisa-isang subject na inenlist ko – thesis. At wala akong pakialam kung hindi man matanggap ang inenlist ko sa CRS. So what naman? Ang dali-dali lang nun i-prerog. Wala pang kaagaw. Eh kaso nga natanggap.

Parang nagmamadali ako nang makalapag sa campus kahapon ng tanghali. Sabi kasi nung isa kong friend sa text nung umaga, pila daw sa pagkuha ng reg mat. So inassume ko na baka pila din kung after lunch ako kukuha. Pero keri lang. Napi-feel ko naman na marami lang talaga ang ginusto na umaga pa lang eh nasa campus na para magpa-enroll. At hindi ako isa sa kanila dahil after lunch nga ako lumapag di ba? Kaya nga pagkarating ko, diretso kaagad ako sa CAL nang biglang masalubong ko yung isang friend ko. Kamustahan nang kaunti tapos diretso na ako sa CAL nga. Ayun. Ni wala ngang pila. Pasok kaagad. Kuha ng form. Next step: sinulatan ko na yung form5 ko at benggang-benggang hinintay ang adviser namin sa tapat ng dept. Nasa meeting daw kasi at 2:30 pa ang balik. Hintay. Nang biglang poof! Ohhh well! Sa dinami-dami ba namang pwedeng daanan, sa hagdan pa malapit sa dept namin nanggaling. Sinasabi ko na nga ba, tuwi na lang enrollment, nagpapakita ang kahit isa man sa kanila – etchoz guyz. Feeling ko naman yung kasama niyang gurl eh nanay niya? O tita? Ahaha. Eh sa feeling ko nanay niya yun eh. Alangan namang gf. No way! Kumpleto na araw ko. Ahaha. Eeeewww! Nagbago na naman anyo ko.

Dahil sa wala pa ang adviser namin, tinext ko yung isa pa naming adviser kung anong number nung adviser na hinihintay ko kasi wala pa. Nag-reply: hintayin ko na lang daw. Darating daw yun. Uwkie! At dumating naman. Mga past 3pm na yata siya dumating. Naloka talaga ako. Kasi nung makita niya yung form5 ko, hindi talaga siya makapaniwala na 3 units na lang ako. Sabi niya kung yun na ba yun? Kung sure na? Tapos inisa-isa niya yung grades ko sa kurikulum. Yung proposal ko, wala pang grade kasi wala pang lumalabas sa CRS pero nagkaroon na kahapon ng before 5pm yata. Kaya yun, pinirmahan na niya form5 ko kasi isang subject na lang naman na talaga ako eh. At sabi niya, congrats daw. Woot! Woot! Next! Cal lib then pa-assess. Dahil sa isang insidente, nalaman ko tuloy ang pangalan nung isang RA dun na talaga namang pinangalanan ko siya na siya si… tapos yung friend/ kakilala ko na RA na rin yata eh nakita yung form5 ko nung kukunin ko na toh. Sabi niya, “naks! Thesis.” Smile. Actually, siya yung partner ko sa isang subject dati na benggang-benggang hindi talaga ako natulog para lang matapos ko ang final paper namin.

Anywayz, tulad nga nung sabi ko, once na nakapagpa-assess na ako, tapos na. Ibig sabihin, pwede na akong umuwi at feeling ko, enrolled na ako kahit hindi pa naman. Iba na kasi ang bahala sa pagbabayad ng tuition ko. Sa pagkakaalala ko kasi eh dalawang beses pa lang yata ako pumila para magbayad ng tuition. Kung susumahin, 12 na ang enrollments na sinuong ko kasama na ang 2 summers at yung kahapon. Pero yun nga, sa 12 na yun, hindi ako ang madalas na pumipila para magbayad ng tuition ko. You know naman, wala akong pasensya para pumjla nang matagal.

Fast forward. Before 5pm, pumunta ako sa opisina nina madir kasi sasabay ako sa kanya pauwi. Nang makasakay kami pauwi, nung nasa kalagitnaan na nung byahe, sabi ko eh nagugutom ako. Ahaha. Ako pa naman yung tipong umiinit yung ulo kapag nagugutom. Ahaha ulit. And since matagal na akong tinatanong ni madir tungkol sa grades ko at nalaman niya na ok naman, eh di yun, super happy siya. At dahil nga naisipan ko na gusto ko ng pizza, why not? Bumaba kami sa plaza dito sa may amin. Naroon kasi ang mga kilalang fast foods. Eto yung eksena. Pagkapasok namin sa fast foods, umorder na si madir ng pizza. Tapos sabi ko nauuhaw ako so gusto ko ng coolers nang biglang poof! Brownout. Tapos pagtingin namin sa mga katapat na stalls, may kuryente naman sila. Sabi nung isang staff dun, may sumabog daw kasi at generator lang daw yung ginagamit nila. Awww! Alangan namang hindi matuloy ang pre-celebration, so sabi ko try namin sa isang fast food. May kuryente. Wooh! Yung pizza at coolers, naging sundae, chicken burger at hamburgers na laang. Then sakay na kami. Sakay sa sasakyan dahil kanina pa pala kami hinihintay ni padir. Wala pa man din sa bahay, naubos ko na yung sundae at chicken burger ko. Kamustah naman yun?

Haixt! Napagtanto ko na dahil 3 units na lang ako, marami akong mamimiz tulad ng dabarkads ko na grumaduate na nitong october. Totoo pala na malakas ang impluwensya ng barkada. Kasi hinatak nila ako para mas maging masipag at magsipag. Naroon yung determinasyon na hindi mo man maging kalebel ang mga utak nila, kahit papaano, sa pag-usad ng panahon, parang nagkakalebel na rin kayo sa ibang aspekto nga lang. Mas bumababa ang presyo ng utak mo kasi gamit na gamit na. Bwahaha. Mamimiz ko din ang elektib class ko, majors, GE subjects, at siyempre ang paggawa ng papers, reports, pagre-review para sa exams, pagpunta sa kung anumang nire-required na puntahan, projects, fiekldtrips, etc. (talaga lang ah) dahil ngayong 2^nd sem, bubunuin ko na ang thesis ko. Sabi nga nung isang prof sa dept namin nung makita ako, tinanong niya kung gagraduate na ako. Sabi ko: 2^nd sem. Tapos bigla akong napaisip na ok lang naman sigurong mag-assume na di ba? Mag-assume na ga-graduate na ngayong 2^nd sem? Kasi kung yung iba ang sinasabi kapag tinanong kung gagraduate na eh “sana”, sa akin, hindi pupwede ang sagot na yan. Kasi kailangan ko na talagang grumadweyt ngayong 2^nd sem anumang mangyari. Kailangan at dapat! At masaya ako dahil ang ginawa kong pagpapakatino nitong 1^st sem ay masasabi kong hindi ko pinagsisisihan.

May dahilan talaga kung bakit nangyayari ang isang bagay, at mukhang nakikinita ko na ang dahilan kung bakit napadpad ako sa course ko na toh.

At dahil sa super ingay nung mga pinto dahil nga sa napakalakas na hangin, hindi na tuloy ako nakatulog. Hinanap ko yung mp4 ko para naman hindi ingay nung mga pinto ang marinig ko. Kaso wa epek. Triny kong matulog ulit kaso talagang hindi ako makatulog. So nag-isip na lang ako ng mga bagay na pwedeng isipin. Happy thoughts. Ahaha. Kaso iba yung pumapasok sa isip ko. Yung waah! Basta may kinalaman sa halloween. At umandar na naman kasi ang kapraningan ko sa mga bagay-bagay. Pero in fairness, biglang sumagi sa isipan ko yung freshie days namin nitong college. Ginagawa naming tambayan yung hagdanan sa 1^st floor ng AS. Kaya napagalitan kami nung guard dun. Una tinanong kami kung anong year na namin, at sabi nung ka-block namin, freshie. Tapos sabi nung guard, “freshie pa lang kayo ganyan na kayo umasta. Ginagawa nyong tambayan ang hagdanan.” Fine! Eh nasa AS kasi yung friends namin at hinihintay namin ang kanilang paglabas nung room kasi nga you know naman, blockmates kami. Fast forward, bigla ring sumagi sa isip ko ang ilan sa highschool friends ko. Na napanaginipan ko pa yata. At dahil sa biglang umeepal sa isipan ko yung iskeri thing, muntikan na naman akong binangungot. Pinilit ko naman na hindi mag-isip nung kung anumang elemento kaso sumasagi talaga sa isip ko kasi madaling araw at tahimik at madilim ang paligid. Pero muntik na talaga akong bangungutin. Yung tipong nararamdaman ko na, na bigla na lang akong hindi makakagalaw kahit na gising ako. Kaya naman nagdasal ako. Kaya siguro hindi natuloy. Hindi ko alam kung nakatulog ako o hindi. Siguro naidlip lang ng konti kaya napanaginipan ko ang friends ko nung elem.

Fast forward. November 1. Bandang 2pm yata kami umalis ng bahay para pumunta sa paraiso. Paraiso yung tawag sa isa sa sementeryo dito sa amin. Trapik daw dahil sa ang daan eh sa highway tapos yung way sa may daang bakal ay sinira. Eto namang si padir, ayaw dalhin yung sasakyan namin kasi nga trapik daw ang papasok sa paraiso. So yung motor na lang nung pinsan ko yung sinakyan namin. Kinabitan niya nung kung anuman. Kaya sidecar ang moda. Kamustah naman yun, pinalipat ako sa loob eh puno na. Ayan tuloy kinalong pa ako. Asar nga eh. Biruin mo, kitang-kita ako sa highway na kalong-kalong. Ahaha. That was so ridiculous! Ako pa yung naghawak nung payong. Winiwish ko nga na sana nasa may paraiso na kahit yung sa way pa lang na papasok. Kaya nga nung nasa may st. matthew na, bumaba na ako. Sabi ko, lalakarin ko na lang. Eh kaso sabi ni insan, maputik daw sa papasok. Fine! Eh di sakay ulit ako. Pero sa likod na. Sa mismong motor. Bumaba na kasi yung tito ko na nakaupo sa may motor. Lalakarin na lang daw niya pero hinintay kami sa may papasok kasi nga ang putik talaga. Isang oras din yun. Biruin mo, parang kung nasa campus, nasa FC kami tapos inabot talaga kami ng 1 hour bago makarating sa AS. Parang ganun. At since maputik nga, go! With the paglanghap ng pollution. Awww!

Eto yung moda sa paraiso. Sa papasok, meron sa kaliwa na P2 ang hugas. Lufet! Kasi nga maputik at wala masyadong mga tao na naglalakad sa gitna. Tanging mga sasakyan lang ang nasa gitna na matagal bago umusad. Ang lahat ng tao na naglalakad, makikita mo sa gilid. As in sa gilid. Gilid na gilid sila. At trapik din. Ahaha. Buti na lang hindi ako naglakad at nakasakay ako sa motor. Yun nga lang, polusyon! At nung matanaw ko na yung paraiso, hay salamat! Nakarating din. Hindi na maputik dun. Malambot lang ang lupa kaya pagtapak ko, akala ko lulubog ako. So sabi ko sa tito ko na kasama kong naglakad nung nakapasok na kami sa paraiso na dun na lang kami maglakad sa gitna – sementadong daan. Hanggang sa makarating kami sa dapat naming puntahan.

OMG! Para na akong clown sa mga insan ko. Fine! Tawang-tawa sila sa pinagsasasabi ko. Yung mga kwento ko nga, hindi ko pa man din sinasabi yung mismong punchline, tumatawa na. Kamustah naman kasi ang pagka-feel ko sa pagkukwento. At tulad nung napag-usapan, ibinigay na sa akin nung ninang ko yung tattoo nila. Pero may bayad yun eh. Di ko pa nababayaran. At ni isang kandila, hindi ko yata nahawakan para sindihan man lang. At ulit, may natanaw ako. Ahaha. Siguro bandang 7pm or 8pm na nga yata yun, umalis na kami sa paraiso. Eto na!

Pagkalabas namin sa paraiso, naglakad kami kasi nga matagal kung sasakay pa kami sa motor. Iba kasi ang way nung mga yun. Hindi sa pinasukan lalabas. Sa may ampid pa yata ang daan. So lakad. Bago kami makalabas, muntikan nang masagi nung tricycle yung insan ko. Magkatabi kasi kami nung insan ko habang naglalakad. Sa right side kami. At ako yung nasa right niya. Malay ba naming may tricycle sa likod. Di ba nga iba yung way nung mga yun? Kaya dapat walang behikulo sa likuran namin. At dahil yung nanay ni insan eh nasa likuran lang namin at nakita niya na mahahagip ng tricycle si insan, itinulak niya pa-right. Gee, nasa right ako nung insan ko di ba? At puro putik sa gilid kaya nga hindi kami gilid na gilid sa paglalakad eh. Kaya ang nangyari, napatapak ako sa putik. Putik!

Sa paglabas namin, sa kanan dapat yung mga palabas.I mean, yung daan nung mga naglalakad. Kasi nga maputik sa gitna. Kaya gilid kung gilid. Ok fine, right. May mga bato na sinadya yatang ilagay para may maapakan yung mga tao kasi super putik. Remember, umulan nung sabado kaya lalong naging maputik ang daan. Hindi pa kaya gaanong nakakarekober ang mga nandun dahil kay ondoy. So yun na. Eto namang si madir, sa left daw kami kasi mahirap ang daan sa right. Eh di tawid kami. At benggang-benggang sinalubong namin yung mga naglalakad papasok. Imaginin mo na lang na naglalakad kaming lahat sa isang makipot na daan na once na mali yung maapakan mo, laglag ka sa putikan. Kaya super kapit kami. Pakialam namin kung ano yung kinakapitan namin. Basta ang mahalaga, may makapitan. Kapit kami sa mga bakal. Sa grills. Sa sanga nung puno. Sa tao. Sa kahoy na sinasabitan nung mga kandila. Sabi nung nagtitinda nung kandila, “kapit lang ah, walang hatak.” Tapos yung inaapakan mismo naming lupa eh malambot so lulubog ka talaga. Pataas tapos bababa yung daanan kaya ang hirap. Tamang parinig naman yung isa na “bakit kasi may sumasalubong?” So what naman kuya, eh ang hirap kaya nung daanan sa right side? Try mo.Exciting talaga yun. Parang survival challenge. Super success nung makalagpas kami sa obstacles. Take note, hindi kami gaanong naputikan.

After nun, lakad kami patungo sa bahay nung mga insan namin. Tambay muna habang hinhintay yung motor. Nandun kasi sumakay si padir at hindi sumabay sa amin na maglakad. After siguro 1 hour na pagtambay, dumating din sila. Yung sasakyan namin, pinark ni padir malapit sa bahay nina insan kaya relax-relax na nung pauwi sa amin. Haixt! Nakakapagod. Pero kakaiba talaga ang araw na yun. Karamihan nga sa mga kapitbahay namin, nagtirik na lang ng kandila sa labas ng bahay nila.

Hindi naman talaga yan ang gusto kong sabihin dito. may napagtanto na naman kasi ako:

1. kung hindi ka rin lang sanay na gumanti, huwag mo na lang gawin. Result: guilty. Eh kasi naman noh, bigla na lang makakaalala ang mokong after almost 1 year na walang kontak sa isa’t isa. At parang gawain ko yata toh. Ehehe. Hindi ko na ikukwento ang dahilan kung bakit. Pero nakwento ko na dati ang tungkol dito. In fairness, 10 seconds kong inisip kung magre-reply ba ako sa message niya o hindi. At nag-reply naman ako. Slow lang talaga siguro siya sa pag-aabsorb ng mga bagay-bagay. Wala naman siguro akong kasalanan sa pagkawala ng kontak namin? Ehehe. Meron ba? Amnesia.

2. mabuti pang huwag na lang ikwento sa iba kung past na naman na, tulad nung nasa 1. Pero may kontak muli ako sa dalawang guyz from the past. Na benggang-benggang dinedma ko lahat ng message nila dati. Pero di ko pa nakukuwento ang tungkol dito personally. At wala akong balak! Unless, may magtatanong. Na pinaniniwalaan nung isa na nagalit daw ako sa kanya kaya dinelete ko siya sa fs at di ko nireplyan ang lahat ng messages niya sa kahit na anong paraan niya gawin. Oh well, ako na naman! Ako na naman ang may kasalanan? Ahaha.

3. bakit feel na feel kong sabihin ang oh well? Oh well, oh well.

4. may mga pasimpleng playboy. Akala mo lang religious pero naman! Pero bakit parang mas tanggap at alam ko toh kaysa sa… niya? Na dahilan kung bakit wala na sila.

5. wala naman siguro akong karapatan na magdetalye sa mga bagay-bagay na nalalaman ko tungkol sa ibang tao. Kasi nirerespeto ko sila. Naks naman! Seryoso. Kung anuman iyon, kami-kami na lang ang nakakaalam nun. Maliban na lang kung hindi na sekreto ang lahat. Na hindi naman talaga sekreto. Hindi lang dapat ikalat.

6. kapag nasa harapan mo lang palagi ang isang tao, hindi ibig sabihin na makikilala mo siya nang lubusan. 360 degrees rotation. Pero pwede mo siyang mapanaginipan. Weird! Anong ibig sabihin ng restaurant crown – RC?

7. momentum. Kung nahirapan kang iwan temporarily ang isang bagay na nakasanayan mo na, pwes! Medyo mahihirapan ka na ring ibalik ito.

8. sinabi na ngang huwag planuhin ang paggagala dahil malamang sa malamang, mapupurnada ito. Ibig sabihin lang nito, hindi tuloy ang pagpunta ko ngayon sa novaliches at sa friday sana eh sa batangas.

9. ang ilang datos sa tesis ay hindi lang pala kinakalap, binabasa ito! At hindi ka makakausad kung lahat ng materials na kailangan mo ay nasa campus.

10. Nakakatuwang makita at mabasa ang pangalan mo sa pasasalamat portion sa tesis ng friends mo.

11. huwag kang magpapadala sa kapraningan ng ibang tao dahil maya-maya lang, praning ka na rin.

Balik sa larong plants vs. zombies, di ko pa nami-meet si dr. zomboss. Dapat hindi brains kinakain nito eh. Pwede bang yung mga nakapaloob na lang sa mga napagtanto ko? Para sa halip na the zombies ate your brains magiging - the zombies ate your catastrophe stuffs on your brain. Brain! Meron pala ako nito? OMG!

Ang usapan, yung revised proposal ay ipapasa sa magiging adviser ng thesis. Kasi nung nag-present kami nung proposal, ipinasa na rin namin yung hard copy sa prof. namin at wala na kaming panahon para i-revise pa iyon. So kahapon, ni-revise ko na yung proposal ko. OMG! FGD na kung FGD. Tapos may sarbey pa. Para namang OA na. Ahaha. Ayaw ko lang talagang mag-FGD. Tapos naalala ko pa yung sinabi ko dati sa friend ko na super prinessure ko daw siya sa thesis niya nitong 1^st sem at nakalagay pa talaga iyon sa portion ng pasasalamat sa thesis niya, na sabi ko “dapat sa sembreak, tapos ko na ang thesis ko!” Ahaha. Then sabi niya, “yan din ang sinabi ko sa sarili ko noon.” Oh well, nagpalit siya ng pokus sa topic nitong 1^st sem so sa sem lang niya na yun ginawa halos lahat. At graduate na siya – sila pala. Iniwan na ako ng dabarkads ko. Ehehe. Octoberian kasi sila bilang iba naman ang course nila kaysa sa akin. Wait! Clear ko lang na pare-pareho kami ng course nung una at sabay-sabay din kaming nag-shift. Naiba nga lang yung course ko sa kanila. Na na-credit ang majors (sa unang course) sa pinag-shift-an nilang course. Eh ako, walang na-credit dun. Bagong buhay kasi. Sabi ko nga kung bakit ako nag-shift, try naman nating maging medyo objective.

Eh di yun na nga. Nilagyan ko na rin sa metodolohiya ko yung target date na matatapos ko yung thesis. Sabi nung prof/ adviser ko, dapat daw paatras. So kung sa march kinakailangan ang thesis, dapat ok na ito before yung month na yun. Meaning to say, tapos na ang data gathering at puro input na lang ang gagawin before yung due ng thesis. So nilagay ko nga ang target month of completion ko nung mga dapat kalapin na datos. Basta yung mga sekundaryong datos, nakalap ko na yung iba pero sa kabuuan, target ko na dapat nakalap ko na ang lahat by december. Bago mag-christmas break. Yung FGD, iniisip ko pa kung kailan ko mapagsasama ang ka-majors ko. Naiisip ko na baka pwede sa mga 1^st week ng 2^nd sem bilang hindi pa siguro sila busy, pero dahil windang pa rin ako dito, binigyan ko na lang ng due ang sarili ko hanggang 1^st week ng december. So dapat ok na yun. At lahat ng dapat kong kapanayamin ay inaasahan kong makakapanayam ko mula 2^nd week ng november hanggang 1^st week ng december? Well, nariyan lang naman sila sa paligid. Kaso busy nga silang mga tao. Kaya hangga’t maaga, dapat maisingit sa sked nila ang pag-iinterbyu ko sa kanila. Sa madaling salita, bago mag-christmas break, tapos ko na dapat lahat. Input na lang ng input ang gagawin ko sa christmas break until january siguro. OMG! How I wish magawa ko nga. Maikli lang kasi ang 2^nd sem at puro bakasyon pa.

Tapos may tinext pa sa akin yung friend ko na may open house daw ang… na baka makakuha kami ng job dun. Hala! Ano ba? Hindi ko na alam kung maghahanap na ako ng job dahil napagtanto ko na mas malaki pala ang pressure kapag thesis na at 2^nd sem pa. Buti sana kung 1^st sem, anumang mangyari, may 2^nd sem pa. Eh kung 2^nd sem, may 1^st sem pa na darating. Pero naman, hindi ka nga lang makakasabay sa pagmamarcha ng blockmates/ batchmates mo at ayokong mangyari sa akin yun. So tsaka na lang ang job? Sa february ko na lang gagawin yun kapag ok na ang lahat. Ahaha. Pati yun naka-sked? Tulad nga ng parati naming sinasabi ng dabarkads ko na kahit graduate na sila – “magkikita’t magkikita pa rin kami sa finals” – graduation. Pero bago ko isipin yun, thesis muna. Yung topic ko – basta lumalabas na dedicated sa kurso ko. Patriotic! Hindi ko naman kasi inakala na mahuhugot sa research paper ko sa kom2 ang topic ko sa thesis. Sabihin na lang nating yung adviser ko, siya din kasi yung naging prof. ko sa kom2 at feel niya yata yung naging topic ko sa kom2. Eh yung topic ko dun sa kom2, sinuggest lang yun nung friend ko. Ang dapat nga na topic ko sa 199 ay may kinalaman sa mass media kaso wala eh. Rejected. Yung topic ko na lang daw sa kom2 kasi yun na daw ako oh. Nasa taas na daw ako, tapos bababa pa ako. Hay! Hingang malalim. At mukhang ok rin pala yung thesis ko ngayon dahil lahat ng datos, nasa paligid lang. Eh kung pinagpilitan ko yung may kinalaman sa mass media, baka mahirapan lang akong kumalap ng datos. Nasayang tuloy ang gabi-gabi kong pagre-rekord kasi akala ko yun ang magiging thesis ko. Nag-data gathering na kasi ako, hindi pa man din napapa-consult yung topic. Kaya yun – rejected nga.

At dahil nagpapaka-dedicated na rin lang ako sa thesis, go!

Sa akin na lang yun kung ano ang konsepto ko ng space. Basta ang masasabi ko lang, nagawa ko ito dahil sa matinding pressure. Biruin mo ba naman, hindi pa nga ako nakaka-graduate eh malaki na ang expectations ng madir sa akin at talaga namang kumalat na ang balita sa kung saan-saan mang dako na ako daw eh ga-graduate with… humors. Ahaha. Sabi ko pa naman, nakasalalay sa sem na toh ang lahat. Kung pumalpak man ako sa sem na toh, eh di palpak. Bigo ang expectations ni madir na naging expectations na rin ng halos lahat ng mga kamag-anak namin. OMG!

At para naman masabing ginawa ko ang lahat sa sem na ito, eh di kinailangan kong magpakatino. Imagine, hindi ako nag-blog, di tulad ng dati na go lang sa pag-express ng saloobin – may sense man o wala na madalas walang sense. Ang hirap kaya nun. Yung tipong ginave up mo ang bagay na naging parte na ng buhay mo. Naks! At mahirap talagang kontrolin lalo na kapag nakasanayan na. Para ngang kating-kati na yung mga kamay ko sa pagta-type ng kung anuman pero siyempre kailangang panindigan na huwag mag-blog sa sem na toh. Kinakain kasi ng pagba-blog ang oras ko at lalo lang akong nagiging bitter.

Pokus. Kailangan i-advance ang lahat ng gawain sa skul. Ngayong sem ko lang talaga toh ginawa. Yung tipong next next month pa yung reports, deadline ng papers, projects, etc pero ginagawa ko na sa mismong araw na sinabi iyon ng prof. At ang planner ko, tadtad talaga ng advance sked para sa mga ganyang gawain. In fairness, masaya pala ang hindi nagka-cram. Yung makikita mo yung classmates, schoolmates mo na nangangarag na sa pagka-cram dahil deadline na nung papers or projects tapos ikaw eh nakangiti lang at patambay-tambay na lang sa campus kasi nagawa mo na ang mga dapat gawin. Ang yabang! Pero hindi ko naman sinubukan na mag-advance review. Heller! As if naman long term ang memory ko. Ako pa! Eh bihira ko ngang maabsorb ang mga sinasabi ng friends ko. Ang tanging naaabsorb ko lang ay guyz. Eewww.

Isang matinding sumimasen kay classmate na naging prof ko. Sumimasen talaga sa hindi ko pag-prioritize sa class niya bilang sit-in. Todo effort naman ako nung mga unang araw pero kasi arrrgh! Sorry talaga. Hindi ko naman pwedeng idahilan na ako na ang naging editor ng music video namin so bawi na. At dahil sa pagiging editor, nakilala ko si… oh well. Yun na. Na may nakakalokang eksenang naganap na sino ang sumusunod kanino? Humingi na ako ng paumanhin kay classmate na prof. personally nung tinangka kong umiwas pero nasalubong ko siya. Ahaha. Napagtanto ko na huwag na huwag mo munang ia-add ang isang tao sa anumang networking site kung recent lang ang shout mo patungkol sa kanya dahil malamang sa malamang, mababasa niya yun. Sumimasen!

Woohla! Lahat ng fieldtrips go! Na-bore lang talaga ako sa fieldtrip dun sa sabjek na required kunin ng lahat. RA 1425. Masama lang talaga siguro ang pakiramdam ko nung mga panahong iyon. Then yung classmate ko na classmate ko din sa isa pang class – elektib eh kasama yung ano niya. Confirmed. Tapos lalo lang akong nahihilo sa mga movie na pini-play habang nasa byahe. Ang sakit pala sa ulo na mag-movie marathon sa loob ng bus.

Pero yung fieldtrip namin sa (mst), the best. Nakakainis lang, bakit ganun naman ang life, kapag yun na oh, close na kayo, tapos biglang, ay hindi pala pwede? Na-absorb ko lang siya nung mag-report siya sa klase. Actually, wala nga sa plano ko ang mga kaetchusan nitong sem na toh. Kaya nga sa lahat ng class ko, sa harapan talaga ako umupo para iwas sa etchoz thing. Eh kaso nag-report siya. OMG! Perfect. Fast forward. Nung fieldtrip nga, medyo isa ako sa early bird. Tapos pag-akyat niya sa bus, akalain mong dun siya umupo sa opposite ko. Malamang baka magkatabi kami kaso kasi may nakatalaga na talagang tatabi sa akin. Sayang! Tapos eto na nga, nung lumapag na sa venue at magsu-swimming na, napalapit ako sa kanya kasi magkasama ang group niya at group ko tapos sabi niya sa akin, “you know what? I remembered you. Your report. Sabi mo, “eh yun naman pala eh”, that was so funny!” Oha! Matagal na pala niya akong kilala. Tapos nung umakyat kami ng bundok, nung pababa na, inoffer niya yung hand niya sa akin kasi madudulas ako. Eh kaya ko naman so hindi ko na siya hinawakan. Ahaha. Eto pa, sabi ko sa kanya, “… picture daw” (Sabi ko kasi sa friend ko, picturan kami) Naman! Naka-post at todo smile na kami oh. Tapos ba naman, sabihin ba naman ni friend na video daw yun. Asar! At kami na lang ang pinicturan niya ni friend then sabi niya, “awesome”. Asar talaga. Effem lang siguro siya. Effem. Effem.

Eto namang elektib ko, kung nung last sem eh todo ang blog ko kay… ngayon sem nga eh wala. Sa sobrang inis ko sa kanya, na-transfer ang sight ko dun sa friend niya na naging kagrupo ko na naging ka-text ko din. Kasi nga kagrupo ko eh. Kaso one time, nag-transfer kami ng place kasi nga manonood kami. Eh wala pa siya so nag-note na lang yung prof na, “…please poceed to…” nung nanonood na kami, nagrerekord ako gamit yung cellphone ko. Ie-exam daw kasi yun. Malay ko bang magte-text siya. So hindi ko kaagad napansin. Napansin ko na lang nung dumating siya sa place at chineck ko ang phone ko. in short, hindi ako nakapag-reply.n At gumanti ang mokong. Nung may tinatanong ako sa kanya sa text, aba, eh hindi man lang nag-reply. Knowing him, may load dapat siya. Pero go lang. Kasi nung nag-report naman ako sa class eh todo ang pagtatanong niya sa akin. Ah ganun ah. Pero eto yung nakakatuwang eksena. May hiniram kasi ako sa lib nila na book eh nagloloko yata yung parang machine so nung lumabas ako, tumunog yung kung anumang tawag dun – detector? Dinedma lang naman ako nung staff. Di tuloy ako makapasok sa mga lib kasi nung triny ko na pumasok sa lib namin eh benggang-benggang tumunog talaga yung sa entrance dahil bitbit ko yung book na yun. So nung dumating yung time na ibabalik ko na yung book sa lib nila, malay ko bang nandun siya. Palabas siya, ako naman papasok. Nagkaroon tuloy kami ng moment kasi nakatingin siya sa akin habang nasa may detector. Ewan ko ba naman dun, parang nakakaloko yung ngiti sa akin. Ayan tuloy, na-detect nung detector na yun yung bitbit kong book kaya benggang-benggang tumunog ito. Tapos tawa naman siya sa akin. Badtrip! Baka naman, hindi book yung na-detect nung detector. Baka naman, heart ko yung na-detect nun. Sobrang cheesy!

Sobrang nakakainis talaga. Kung kailan patapos na yung sem, tsaka naman kami naging close ni… (yung sinasabi kong todo ang pagba-blog ko sa kanya dati). Madalas kasi late siya o absent. At katakataka kapag nasosobrahan ang aga niya. One time ang aga niya talaga. 30 minutes before class. Eh ako, maaga talaga ako. Ako nga madalas ang unang pumapasok sa klase. Tapos nga, ang aga niya di ba? Nakita niya ako then ngumiti siya sabay sabing, “ba’t ang aga mo palagi?” So what naman di ba? Yun na nga lang ang ipinapasok ko sa araw na iyon, magpapa-late pa ako? Hindi ko mapapatawad ang sarili ko. That time, katatapos lang ni Ondoy. So kamustahan kami kung binaha etc. Hanggang sa kung anu-ano na napapag-kwentuhan namin. Tapos eto ngang last day at exam pa man din, maaga na naman ako. Hala! Nasa kabilang room siya at nagsa-soundtrip at pumasok sa room nung makita ako. Kaya yun. Kwentuhan ulit at review kuno. In fairness, close na kami. Bakit naman kasi ganun? Bakit? Close na kami oh. Kaso wala na. Hindi ko na siya magiging classmate pa ngayong darating na sem kasi wala na akong elektib at tinatamad naman akong kumuha pa ng class sa college na yun kasi tinatamad lang talaga ako. Ang masasabi ko lang sa elektib na yun: mission accomplished. The best elektib I ever had. As if naman may iba pa akong elektib na kinuha. Eh nagpokus talaga ako sa course nila na yun. Alam na kung bakit. Nagpa-consult pa nga muna ako sa prof. bago kunin yung class na yun. Pero sa totoo lang, gusto ko lang malaman kung classmate ko siya sa class na yun.

Anywayz, badtrip naman yung isang required class sa kurikulum namin. Well, well, balon. Akala ko madadalian lang ako kasi konektado sa course ko, but no! Mega analisis pala ang ginagawa dun. Palagi naman akong present pero hindi naman nagche-check ng attendance. Hindi naman ako nag-e-effort sa pagre-review kasi analisis nga yun at application ng kung anuman. Malay ko ba kung pasado ako o hindi kasi hindi naman binabalik ang resulta ng exams namin. Hindi pa ako nakapag-review nung finals kasi mas inuna ko ang gumala. Eh kasi naman, anong re-review-hin ko kung aplikasyon nga ang kailangan? Feeling ko naman tama yung pinaglalalagay ko dun sa finals bilang na-perfect ko yung major ko na related sa exam namin na yun. Ahaha. Yabang!

Yung sinasabi kong class na major ko eh ewan ko ba naman, ako na ang nag-report nung hindi ko naman report. Buti na lang palagi akong may plan B. Kaya go lang na akuin ko ang report nun. Pero hindi ako handa. Nag-feeling na lang ako na alam ko yung hindi ko part sa report. Mukhang hindi naman nila nahalata. Tapos may classmates pa kami na jap. Yung isa dun eh medyo ka-close ko kaso madalas hindi kami nagkakaintindihan. Hindi ko na ikukwento ang details. Nagiging multilingual ako kapag kausap siya.

Sa wakas, tapos na rin ang presentation ng proposal ko kahapon. Ilang beses nga lang ba kami nag-meet sa class na yun? Pero ok naman ang resulta. Actually, dapat ang adviser ko ay iba. Yung adviser ng friends ko kaso napag-isip-isip ko na gamay na gamay talaga nung prof. namin sa proposal yung framework na ginamit ko at siya rin kasi yung nag-suggest nung topic ko. So siya na lang. At siya na nga ang adviser ko. Yeah!

Nga pala lahat ng supposedly guy friends ko na benggang-benggang di ko talaga ni-replyan ang mga message eh sinubukan ko namang kumonek ngayong patapos na ang sem. Eh kasi naman, nakapaloob nga ako sa konsepto ng space so hindi muna dapat ako magkaroon ng kontak sa kanila. Napaka-into naman kasi nung isa. Pero ngayon, ok na ang lahat. Balik sa normal.

Ang iniisip ko ngayon, maghahanap na ba ako ng work o hindi pa? Ayaw ni madir na mag-work ako habang undergrad pa pero si padir, go! Eh kasi naman, may objective ako bago grumaduate so I need a job! Kaso mukhang kumplikado ang thesis ko kahit na data gathering na lang. Yun nga ang malupit dun eh. Data gathering.

Anywayz, manonood na lang ako ng pbb. Anong konek? Wala lang. Ngayon lang naman ako nagpakatutok sa pbb noh. Kung bakit? Eh kasi ang daming gg dun eh. Ahaha. Ay, kakaiba lang pala talaga ang sem na toh. Ang daming nangyari na 1^st time halos lahat. Geez, hindi naman ako gossiper kaya kahit alam ko dahil matindi ang powers ko sa paghihinuha eh silent mode muna ako. Hayaan ko na lang na sila mismo ang magsabi.

At last na, minsan nakakainis pala ang mga OA sa pagka-GC na mga tao. May kanya-kanya namang ka-GC-han ang mga tao eh. May kunwari pa, na hindi daw GC pero naman, uno ang grades – humble ba tawag dun? Tapos yung isa, mega-compute talaga ng grades with the comparison mode sa classmates. Pero may mga mild GC naman na at some point, bahala na. Pero sana ok. Ahaha. Hala! Hindi naman ako GC talaga. Swear! Kinailangan ko lang gawin nitong mga last sem ko. Erase! Erase! So ang pagiging GC pala ay matter of choice?

Balik kina padir, as usual, expected ko na darating sila ng mga past 2pm o earlier pa. Pero huwag ka, 5:30 na wala pa rin sila. At sabi ni padir sa text, nasa sta. mesa pa daw sila. Ok, naisip ko na baka natrapik lang. Pero hindi! Sadyang malakas ang buhos ng ulan at sabi ko nga sa kapatid ko, halos ilang lakad na lang sa tindahan dito sa amin, hindi ko pa magawa dahil sa bukod sa tinatamad akong lumabas ng bahay, baha kasi. Pero dahil kinakailangan ko talagang bumili sa tindahan, sinuong ko ang malakas na ulan at baha. Mababa pa lang naman ang baha, wala pa sa tuhod ko. Xox! Feeling ko nga may nakapasok na pathogen sa paa ko.

8pm, wala pa rin sina padir. Stranded na daw sila sa sta. mesa. Hindi daw gumagalaw ang mga sasakyan. Whiz! gabi na at hindi kami handa sa mga bagay-bagay. walang mga tindang kandila ang mga tindahan dito sa amin. Hindi namin nai-charge ang cellphones namin pati yung wireless namin na telephone, low batt din. At rinig na rinig mo talaga ang usapan ng mga kapitbahay sa labas na low batt daw mga cellphones nila at stranded ang mga anak nila sa kung saanman. Nangaral pa yung iba na kapag malakas daw ang ulan, dapat hindi na pinapapasok ang mga anak. Buti na lang wala akong pasok that day, dahil baka na-stranded din ako sa kung saanman. At parang nagsusunog na kami ng kilay.

Benggang-benggang hinanap ko ang emergency lights namin at nang mahanap ko, hindi rin pala nai-charge. So walang kwenta. Buti na lang, naitago pa ang kandila na pinakabili-bili ko pa nun sa blue magic. Nakakapanghinayang sindihan dahil bukod sa mahal ang pagkakabili ko, feel ko yung design. Pero nagamit na yun dati so go na. Dati mga 3 dangkal yung kandilang yun eh. Ngayon, isang daliri na lang. At wala pa rin sina padir. Nakakatulog na ako kaso ine-expect ko talaga na darating sila tapos bigla kong maaalala yung kandila kaya nagigising ako. baka pagmulan pa ng sunog yung kandila. Eh dahil 12am na nun, pinatay ko na yung kandila at dahil sa wala kaming susi ng bahay, hindi ko mai-lock ang gate namin. Pero ni-locked/ double locked ko ang mga pinto namin. Buti naman walang magnanakaw bilang sobrang dilim na talaga sa paligid.

Sunday ng umaga, mga 6am, dumating si madir. Sinuong na daw niya yung baha at si padir naman ay naiwan sa bus kasama yung mga pinamili nila. Sabi niya, may mga umaakyat na ng bus para magbenta ng mga pagkain. Tapos ang baha daw sa kalapit na bayan sa amin ay hanggang leeg na daw. Yung isang bayan, wala ka na daw makikitang bubong. Inabot ang mga hanggang 3rd floor ang bahay. Sabi nila 3 daw kasi ang dam na binuksan kaya ganun kagrabe ang baha. At ang usapan naman sa labas, hanggang sa araw na yun, stranded pa rin ang kanilang mga anak. Marami ding namatay. Imagine, ang balita ay nasasagap ko mula sa mga usapan sa labas. Wala pa rin kasing kuryente. Gusto ko na ngang tawagan ang meralco kaso low batt nga telephone namin. Hindi ko naman alam number ni mayor. Ehehe. Marami daw kasing nagbagsakang mga kuryente kaya ganun. Nagkabuhol-buhol.

Siguro nga swerte pa rin kami. Isipin mo na lang, kami lang yata ang subdibisyon na hindi gaanong binaha. Kasi yung mga kalapit naming subdibisyon, sobrang taas daw ng baha. Yung bahay nga daw na katabi nung ilog, pinasok na nung tubig ang bahay. Mga mga nakiligo na nga mula sa ibang bayan dito sa kapitbahay namin. Bukod sa walang kuryente sa kanila, wala ding tubig. Eh sa amin, mayroon kahit papaano. Mahina nga lang.

Naging evacuation area ang schools dito sa amin. Naisipan ni kapatid at madir na magsimba pero wala daw misa sa plaza. Kaya nagpunta na lang sila sa bahay nung kaklase ni kapatid at grabeh daw ang baha. Konting-konti na lang, papasukin na ang bahay nila. Yung ilog sa may likod ng plaza, umapaw na daw. Sabi nung friend ko sa text, special mention daw ang rizal. Imagine, updated ang ibang tao sa nagaganap sa lugar namin pero kami mismo, hindi namin alam kung gaano na kagrabe ang nagaganap sa bayan namin maliban sa mga nasasagap kong balita sa mga usapan sa labas at sa mga paglalarawan ni madir.

Huwag na sanang maulit ang mga kaganapang ito. hindi nga ganun kaapektado ang subdibisyon namin, pero ang nakakatakot, malapit kasi kami sa bundok. Kinuha na ni madir ang mga damit na pwede naming i-donate. Sa totoo lang, iniisip ko na yung mga bagay na isasalba ko kung sakali mang bahain kami nang bongga tulad nung pera, laftaf, at usb. Yun lang! Nagawa ko pang i-charge sa laftaf yung mp3 ko kahit walang kuryente, weird! Pero na-low batt din. Na naghahanap talaga ako ng news sa fm. Na sa isang station, reports tungkol sa mga nangangailangan ng tulong ang binabanggit. Ganundin sa ibang stations bagamat nagpe-play sila ng songs na ewan ko ba, parang naiinis ako kasi apektado na nga yung bayan namin, nagpapatugtog pa ng masasayang kanta. Pasensya, ngayon lang kasi talaga nangyari sa bayan namin toh.

Before 10pm ng lunes, nagkaroon na ng kuryente sa amin. In fairness, nag-online kaagad ako para i-check kung may guide na ba sa yahoo groups tungkol reaction paper na ipapasa daw ngayon. Naghahanap nga ako ng news sa net eh. Kailangan ko kasi talagang maging updated. At sobrang parang maiiyak ako sa tuwing pinapakita sa tv yung video na naganap sa may banaba. Seryoso!

Hindi na ito usapin kung may pasok ba o wala. na wala daw hanggang ngayon. Napagtanto ko na parang survival for fitness ito. Sana mahanap na yung mga nawawala o nadala nung matinding baha. Samalat sa friends ko na talagang tinext pa ako at nangumusta kung apektado ba daw kami dito, kung binaha, etc. Parang nakaka-trauma ang mga kaganapang ito.